Haxhi Muhaxheri: KOSOVËS

 

KOSOVËS

 

Emrin lakuar ta kanë ndër shekuj
pritë të zinin keqas djalli e i biri
Po ti stuhive u bëje ball
Me lutjen për të madhin
Për atë bimë dardane
Këngën e mortit ktheve në këngë lavdie
Kosova ime diell (i)lirie

 

Maj 2011

Vasil Tabaku: TË PUTH KOSOVA IME

 

TË PUTH KOSOVA IME

 

E dua Kosovën
E dua
dhimbjen e sajë prej guri
E dua
driten prej ënderrash
Ndërsa buron
mbi shpresën tonë të përgjakur...
Kosovë,
ti dashuria dhe dhimbja ime
praj ajri, drite dhe qiejesh,
hedhur mbi supet e mi
si balada zjarri .
Kosovë
ti dashuria
dhimbja ime prej shiu
dhe rrufeshë përveluese.
Mbi malet e bardhë
si aedë popullor.
ku këga mbetet lart
si një aureolë dielli
Të puth Kosova ime
Ti zemra ime.
Dashuria ime.
Dhimbja ime
Malli im,
Mëngjesi,
mesdita
dhe mbrëmja ime e fundit....

Tirane mars 2008

 

 

 Përtej vdekjes

Kosova ime
Unë pash
Si digjej fjala
Zjarret të ngrinin në horizont
Si diej të ftohtë akulli
Zërat e akullt ecin në rrugë
Statujat e munguara
midis njerëzve statuja.
Bota
Lexonte heshtjen
Me zë të lart…
Me buzëqeshjen ndër duar
Kosova
Me varret më të bukur se shtëpitë,
Mermerit ngadale..
Ju të vdekur të gjallë
Për ku nxitoni?
Përtej vdekjes
Matan jetës
Kush mund t!ju presë…?
Nga vini ju të gjallëvdekur
Me ecjen
e thyer, me fjalën e vrarë
Ju të vdekur të gjallë
Mbështjellë me qefinin e heshtjes sonë?

Prishtine korrik, 2008

 

 Ajkuna vajton Omerin

Shtator heshtjeje
Kam ndalur
Mbi bjehsket e KOSOVES …
Mbi qerpikët e gjatë
Hëna
Ka mbetur si krah pëllumbi
Ngatërruar nëpër degë…

Poshtë degëve lëvizëse
Bie shi…
Me retë e zeza
Ka mbështjellë flokët e bukura,
me një copë qiell
Ajkuna
Fshin lotët e derdhur për Omerin

Vetëtimat
Ka varur në qafë
Me yjet si gurë të çmuar.

Dhimbja
Malet ka mbuluar tej e ndanë
E sinqertë si dëbora
E ftohtë si bryma…


Gjakove , shtator 2009

 

 

 Bashkëkohore

Vështroj zogun
si digjet i dehur
në këngën e vet
Ndër duar
mbaj rruzujt përvëlues të lotëve…
Kam fjetur
në shtratin e dhimbjes
mbi xhamat e thyer të heshtjes…
KOSOVA për mua
ende mbetet një fjalë e palexuar…
Eshte ende e palexuar dhimbja fisnike
Dhe emrat e martireve te KOSOVËS
Të palexuar janë
Zërat e fëmijëve në agun I lirisë
Është ende i palexuar
Zjarri i shpirtit te KOSOVËS…


Janar 2009




Baladë Kosovare

Shpirti im
n jë tufë zjarresh
nëpër muzgun e trishtuar.
Zog i vrarë
regëtinë
zemra e kafshuar…
KOSOVË
Kaprollja e bukur e BALLKANIT,
për ty
dhe tërë errësirsn tënde
Kam në dorë
një qiri të ndezur.
Digjen gishtat e mi
ndizen shpresat…
Mbase ndrijnë ca çaste…


Dhjetor 1995

Ragip Dragusha: Mos u tut Kosove Kreshnike

Mos u tut Kosove Kreshnike

Per njate Zot qe s’ka t’marue
Per njat zjarr qe m’djege ne gji
Per n’kjofte puna me luftue
Per ty Kosove, bahem fli.

Se kur besen e pat dhane
Shqiptari nje fis ka shue
Per n’kjofte puna t’desim tane
Nuk lam’ kend’, ty me t’pushtue.

Sot o kur na zot me t’dalun
Hapni syte! Ju, paria
Kush tradheton Ahtisarin
Nuk ka vorr per eshtnat tia.

Kujt‘ n’bes nuk i kam shkelun
Por kend' s’la per me m’sundue
Qyshe prej sot, Kosove jam veshun
N’krahin tand’ per me luftue.

Une e dij se ujku I vjeter
N’grahma t’fundit ulerine
Sot ka ndrue l’kure tjeter
Tuj perdore diplomacine.

Here me dhune e her’ me fjale
Porsi dhelpra edhe rrusht’e
Tash qi boja I ka dale
Don me vesh, pallto n’Gusht’e

Bini pra ju trima t'sodit
Per njat' toke qe kem gjakue
Mitrovica qysh prej motit
Vec shqiptart' e kan sundue.

Bini pra ujkut te vjeter
Kend' mos t’lame me na perzi
Kush mendon n’doj zgjidhje tjeter......
E ka emnin vec tradh’ti. 

Shyhrete Ahma: Në KOSOVEN TONË

Në KOSOVEN TONË

Me doren e vockel fshin lotin mbi qepallë....
voglushi i mjerë, urisë s'mund ti bëj ballë.

Që në mëngjesin e hershëm shumë i uritur....
dua buk nënë, kërkon ende pa u ngritur.

I lodhur, fytyrëzbehur, në naten e pa gjumë...
një shqetsim përmbrenda, e mundonte shumë.

Edhe pse i vogel. ishte mbushur me halle...
athua ne kete ditë, do t' ketë buk--vallë?

Nënë mjera nënë, lotet nëpër faqe...
me pellembë të dores, mshef fytyren dhe qante.

Prit o zogu i nënës, ka shkuar babi t' punojë...
nëse ka gjetur diç....pune krahu, të fitojë.

I gjori njeri, duart erashke që gjak pikojnë...
pyet zotëriun ... ka gje të ngarkojë e të ndihmojë?.

Bart gjëra të renda, të blera nga zotërinj të rëndë...
me krahet e tij të tharë, dhe i tëri i vrarë.

Lutet për një punë...që t'fitojë dhe buken thatë...
që edhe një ditë t'kalojnë, urinë fëmijet e ngratë.

Kjo është realja e sodit e kohes sonë...
uria dhe skamja është në këtë Kosovë.

Shifet dhe kuptohet, se nuk ka përmirësim...
në qeverinë e sodit, s'mund të ketë besim.

Rruget e stërmbushura me lypsë e lypsare....
fëmijë të pa rritur, endacakë rrugëve të ndarë.

Ky fakt i mjerë është duke u rrënjosur më thellë....
mjerimi dhe skamja, si fidane ështe duke u mbjellë.

Ndëgjohen klithma, dhe psherëtima të dhimbjes...
nga zëra te njomë të fëmijëve, që janë larg dijes.

Adëgjoni o popull, a ka njerëz të mirë ende sot?!...
si do behet halli për ne, si do jetojmë në këtë bot.
                      Kjo është realja në Kosoven tonë

Agim Shehu: BALADË LIRIE E KOSOVËS

BALADË LIRIE E KOSOVËS

Posi nga zër’ i perëndive
u zgjua kontinenti plak.
Nga cili akt i tragjedive
sot mbi Kosovë kulloi kaq gjak?!
Në ç’kontinent jeton kështu
një popull si mbi rjedhë ujvare?!
Foshnjat, kaq breza, qiellin blu
e shohin mbi helmetat sllave.
Dhe sot i vranë në prag shtëpie, -
nga tym i predhës u thinj Zoti.
Te syr’ i nxjerrë i një fëmije
përmbys po rrotullohet globi.
Prindi puth baltën e varrezës;
qirinjtë luten në pak dritë.
Nëpër çdo rudhë të Nënë Terezës
rjedh lot i nënave për bijtë.
Të vrarë, burrat heshtur flënë
me qiellin e vet mbuluar.
Kapaku i syve u ka rënë
si perde drame e pambaruar.
Te trolli i vet ku shtrijnë shtatin
dëgjojnë…poshtë thellësive
mermerët pelazgjikë u flasin
me emrat e të gjithë ilirëve.
«Dhija» mbi kokën e Lahutës
thërret nga larg mitologjinë :
«Homer, ç’Iliadë me gjëmë të luftës
ke lënë bosh për Dardaninë»?
Nipat e Mujit vrarë mbrëmë
po pëshpërijnë me buzë të ngrirë
(nuk i dëgjuan sa qenë më këmbë,
le t’i dëgjojnë sot të shtrirë) !
Pa frymë hapësirat ngelin.
Gjaku i foshnjës sipër bore
te gjum’ i bardhë i Azem Shkrelit
ka ngrirë rubin prej metafore.
Jehoi bubullimat mali,
pylli kurorën butë e uli :
Azem Galica ka nxjerrë ballin,
thërret nga larg me zë Herkuli.
Lëviz një breg, drithmon një fushë
e mërmërin një këngë të lashtë :
«Drenicë, e bukura drenushë,
kush po guxon të vret kaq gjatë»!?
Shota vështron si dritë nga retë
motrën e saj mbi gjak lirie,
këput ylberin nga një bjeshkë
t’ia vërë kurorë nusërie.
Varr i Gjolekës rënë mes trimave
u kumbon pranë-polifoni :
«Kosovë, Labëria ime
udhën një hap e ka tek ti»!
Fishta me dhëmbjen e pafjetur
për shkjaun-shkja e fisin-fis,
me rapsoditë e tij nën sqetull
del nga një mriz, hyn te një plis.
Këndon lahutë vdekjet e bardha
me ligjërimet e mëdha.
Varur te lisi Sefë Kosharja
tundet pendyl: “Ora ka ra”!..
Ajkuna po ia vazhdon gjëmës
me flokë shkulur pranë të vrarëve:
Fëmia prerë në bark të nënës
bën gjumë nën dhè brënda dy varreve.
Hasan Prishtina zgjoi Veriun.
Vdekjen e tij e lë në hije:
s’sheh më pas vetes kush i shtiu,
vështron Drenicën – kush i shtie!
Kosova, muhaxhire e shekullit,
sheh qiellin e saj të prerë:
te reja e zezë që i derdh breshërin
nxin fraku i zi i zotit Grej.
Rizgjohen fjalët e mëdha
të Abdyl Frashërit profet:
Me gjak shqiptarësh në çdo krah,
Ballkani rri përmbi tërmet !
Gjer kur, Kosovë e Çamëri,
ngarkuar në sup pragun e portës,
do lidhni djepet n’arrati
me meridianët e gjithë botës!?
Në ballë të kombit bërë theror
iu kthye bubullimë heshtja:
gjersa po vdesim orë për orë,
pas vdekjes s’gjëndet vetëm vdekja!
Në shkumën e ujvarës sate
që tundi kombin sot nga rrënja
partitë e shkrehura po zgjaten
të mbushin “bateritë” e rëna.
Mbi plagë të tua tejendanë,
zinxhir i zgjatur – thikë në shpinë,
nxin kontrabandë e shtetit amë
që lidhi Beograd – Athinë.
Tërë hijeshi mban zi për vdekjet,
për vajzat që t’i veshi zia…
(Atdheu – amë, nën këngët greke
feston aheng “Miss Albania”)!
Ti gjak virgjin i racës sonë,
në duel me çdo mbretëri:
sa vriteshe në Fushë-Kosovë
ringjalleshe në Çamëri.
Ti, më e denja e të parëve,
ti – më e hijëshmja në rritje,
me „Shqipëri“ në frymëmarje,
me bukuri në kryengritje.
Djepet – dafina mbi alarme,
dasmat – ylberë mes rrebeshit;
mbi kodrat, lulet e bajames
çelin pranë kokrave të breshërit.
Dardane mbirë prej legjendës,
rilind te shtat’ i lartë i bijve;
nga kumbonarja e xhubletës
të kumbon bronzi i lirive.
Sa ke ushqyer zogjtë e pulës,
mendon një këngë për shqiponjat.
Zhurmat e tankeve pranë udhës
shpejtojnë lindjet te lehonat.
Me besën në pëllëmbë të dorës,
dafinë e parë e Lirisë,
Flamuri në ballkon të Vlorës
armët e tua pati shtizë.
Ti i dhe botës Kostandinin,
Ti që ke nxjerrë Niketë Dardanin,
në ballë – me Hymn të Krishterimit,
nën këmbë, prangat e tiranit.

**Prill, 1998

Poezinë e solli  për ju, Agim Gashi - Drenica.

Besnik Ceci: JAM BIRI YT,ME SHPIRT KOSOVARI

Besnik Ceci

JAM BIRI YT,ME SHPIRT KOSOVARI

Nene Kosove,mos je ne hall,
Nga kjo zhurme,neper bote?!
Ket' zambak te Pavaresise,
Kush guxon ,t'a preki sot?!

Le t'a prekin po ua mbajti!
E ne prape,do ja bejme fora,
Se lahuten e plot dyfekun
Nuk l'shojme kurre nga dora.

Po te preken nje fije floku,
T'a marre vesh e ter' bota,
Jemi gjalle ne bijte e tu,
Zjarr do marre ter' Evropa!

Ti s'na ke vetm ne,
Bijte e tu,djem e cika,
Ke dhe dy miq te fuqishem,
Jane Anglia e Amerika.

Nene Kosove ,ti ece perpara,
Mos shiko zagar't nga mbrapa,
Kur na shohin te bashkuar,
I merr frika,i merr data.

Nene Kosove,qendro krenare!
Historine me gjak e shkruam,
Qindra vjet,brez pas brezi,
Nderin tend e lartesuam.

Nene Kosove, jam biri yt,
Dhe kam shpirt kosovari.
Gjakun tim s'e tradhetoj,
Se kam gjak shqipetari.

Kujtim Stojku: BILBILAVE TË KOSOVËS

Kujtim Stojku

BILBILAVE TË KOSOVËS

Ju lindët në vitet e errësirës
E tash shikoni para me shpresë
Ju fëmijët e Kosovës n’vitet e frikës
I kujtoni tash këto net plot terr.

Dhe këto vite të rënda robërie
Plot dhëmbje ju sollën hir
Lufta dhe flakët e zjarrit për liri
Si pishtar sot ju ndrin në fytyrë.

Ju pamëshirë ju goditën për vdekje
Kosovën deshën ta kthenin në shkreti
Kuçedra e frikshme si në përralla
Donte t’ju mbante në skllavëri.

Por gjaku juaj i njomë Kosovën vaditi
Duke rënë për të mbitë përsëri
Dhe sot dëgjojmë cicërimat tuaj gazmor
Ku lozni dhe qeshni, këndoni në Liri.